Inspiratie op zondag: hoe de wereld verandert
Jun0
Een golf van informatie in 5 minuten. Over hoe de wereld verandert, over de invloed van globalisering en de mediarevolutie. Een mooi vormgegeven presentatie, waarvan sommige statistieken ongetwijfeld alweer verouderd zijn, maar dat is alleen maar passend.
De vraag op het eind: “So what does it all mean?” is een belangrijke. Allereerst omdat data niets betekenen zonder iemand die verbanding legt en conclusies trekt. Maar wat is die conclusie dan? Wat mij betreft is de boodschap dat de voornaamste taak van onderwijs is om mensen te leren leren. Het belangrijkste wat je uit je opleiding kunt halen is de vaardigheid om zelfstandig te blijven leren, jezelf te blijven ontwikkelen. Daaruit volgt het belang van de lol van het leren, het omarmen van verandering en het vermogen om kritisch en zelfstandig te denken.
Gitaarakkoorden 2.0
Jun2
Mensen die wel eens een robbertje gitaarspelen en daar dan graag wat kampvuurfähige teksten met passende akkoorden bij zoeken, kunnen op Internet op tal van plekken terecht. Terugkerend probleem is vaak de matige kwaliteit en de grote hoeveelheid hinderlijke reclame.
Wijzigen
Een beetje muzikant zou het verschil moeten kunnen horen tussen een majeur- en een mineur-akkoord, maar toch kom je vaak de raarste fouten tegen. Er zou dus een 2.0 site moeten zijn waar je dit makkelijk kan fixen en samen kunt bouwen aan de meest getrouwe weergave van je favoriete songs. Die site is er nu: Guitar Unleashed. De naam is zo stoer dat je er haast bang van wordt, maar het moet zich nog bewijzen. De hoeveelheid beschikbare nummers is nog beperkt. Wel handig is het directe lijntje naar LyricsWiki, zodat je snel zelf aan de slag kunt, op basis van betrouwbare teksten.
Leuk?
Jazeker, want de site werkt makkelijk en snel. Wanneer je merkt dat een akkoord niet klopt, of subtiel aan een ander woord gekoppeld moet worden, heb je dat snel aangepast. Hoog tijd ook, want het huidige aanbod lijkt nog vooral op Usenet-leest geschoeid te zijn. Nu alleen nog een community die even de schouders er onder wil zetten en Guitar Unleashed een vliegende start geeft.
Pimp my Google Street View
Apr0
Kunstenaars Robin Hewlett en Ben Kinsley nodigden Google en de bewoners van Pittsburgh, Pennsylvania uit voor de eerste artistieke interventie van het Google Street View project. Langs de route van Sampsonia Way creëerden zijn diverse tableaus waarin het dagelijkse straatleven wordt verbeeld, uitvergroot en op de hak wordt genomen. Buurtbewoners en andere vrijwilligers zijn te zien in een fanfare, een marathon, een zwaardduel en een reuzachtige kip.
Meer info
Het project heeft uiteraard een eigen website waar je onder andere gegevens vindt van alle scènes en de deelnemers.
Experiment: het interactieve verhaal
Apr0
Culturehacking start een experiment: het interactieve verhaal. Via het twitteraccount @entoenentoen volg je het verhaal, dat tweet voor tweet vertelt wordt. Na de @tweetroman nu dus een nieuw verhaal op twitter.
Edit: lees het hele verhaal tot nu toe…
Interactief verhaal.
Dit verhaal is interactief. Of beter gezegd: dit is een interactive storytelling experiment, waarin een narratieve lijn in een fictieve wereld wordt gevolgd. Om de zoveel tweets is er mogelijkheid om in te grijpen. Er is een keuze tussen twee of meer opties, er moet een oordeel worden geveld of een besluit genomen. Iedereen die @entoenentoen volgt kan reageren met een DM of via de twitterpoll. Volgens bepaalde algoritmes wordt het resultaat berekend.
Communiceer ik dan met een computer?
Nee. In tegenstelling tot veel interactive storytelling ideeën is hier geen sprake van een simulatie of een story engine die geautomatiseerd reageert op input van de lezer. Wel wordt geëxperimenteerd met het kwantificeren van de feedback van lezers, waardoor algoritmen als hulp kunnen worden ingezet om beslissingen te modeleren en de relaties met andere karakters bij te houden.
Is er dan wel een plot?
Belangrijk voor dit verhaal is dat er geen vaststaand plot is. Interactiviteit zorgt voor een vrije-wil-element bij de personages die bij reguliere verhalen onmogelijk is. In een normaal verhaal heerst het determinisme. De schrijver is God in zijn universum en predestineert alle handelingen en gedachten van zijn personages. Deze predestinatie moet nu (deels) worden opgeheven en vervangen door iets veranderlijks en onvoorspelbaars: de vrije wil van minstens één personage. In plaats van een regulier plot is er wel plaats voor leitmotiven die op een abstracter niveau door het verhaal verweven zijn. Er is gedacht aan een gedetailleerde wereld met uitgewerkte personages.
Maar waar gaat het verhaal dan over?
Het verhaal gaat in ieder geval over Mert, een jongen van 16 die opgroeit in een laag-technologische en overzichtelijke wereld. Hij werkt op het land van zijn vader en zal dat volgens verwachting nog lang blijven doen, ware het niet dat hij een haast onnatuurlijke nieuwsgierigheid heeft… Een uitgangspunt dat nog vele kanten op kan. Er zijn diverse veranderingen en ontwikkeling aan de gang in zijn wereld, waar Mert zelf nog geen weet van kan hebben. Ongeacht de keuzes van de lezers voltrekken deze zaken zich rondom hem.
Is dit niet zoiets als RPG (roleplaying game)?
Het heeft zeker overeenkomsten, maar dit is niet opgezet als een spel. Er is geen vooropgezet doel dat bereikt moet worden. Je kunt niet winnen of verliezen. We hopen wel een onderhoudend en spannend verhaal te creëren. Er wordt geen score bijgehouden en er zijn geen voorafgestelde queestes om te ondernemen.
Is dit dan zoiets als die interactieve boeken die ik vroeger als kind las, met teksten zoals “Wil je de grot verkennen, ga dan naar bladzijde 60. Blijf je liever het bospad vervolgen, ga dan naar bladzijde 42″
Wederom zijn er overeenkomsten, maar in dergelijke boeken ligt de uitkomst vast. Soms heeft een inventieve schrijver meerdere mogelijke plots bedacht en kan het verhaal op meerdere bevredigende manieren eindigen. De invloed die je als lezer op het verhaal hebt is echter zeer beperkt. Wanneer je te veel van de uitgestippelde lijn afwijkt wordt je, net als in een computerspel, afgestraft door een zekere dood. In andere situaties leidt iedere zijweg na een paar tussenstappen toch weer terug naar de hoofdlijn. In dit verhaal vind er daadwerkelijke interactie plaats tussen schrijver en lezer. De schrijver beheerst de wereld, de lezer oefent invloed uit op de hoofdpersoon. Hoever die invloed gaat en op welke wijze deze het beste aangewend kan worden, dat is nu het experiment.
Hoe doe ik mee?
Meermalen per dag (of per week, al naar gelang de hoeveelheid reacties) komt het verhaal op een punt waarin nieuwe input of feedback verlangt wordt. Je stuurt een DM met je suggestie, of brengt je stem uit via een twitterpoll. Op basis van algoritmen (die per situatie kunnen verschillen) wordt de volgende stap bepaald. Meerdere twitteraars geven hun suggestie, en die suggesties kunnen heel verschillend zijn. Je kunt die verschillende ideeën zien als stemmetjes in het hoofd van de hoofdpersoon: uiteindelijk wordt er een knoop doorgehakt. Wanneer de keuze bijvoorbeeld is tussen het betreden van een eng, donker bos en thuis in je bed blijven liggen, zijn er verschillende mogelijkheden. Wanneer de lezers unaniem voor de eerste optie kiezen, zal de held zonder aarzelen op pad gaan. Is de verhouding echter 60%/40%, dan gaat de held weliswaar op pad, maar met flinke twijfels en een sterke neiging tot heimwee.
Kan ik nog op andere wijze bijdragen?
Geef in ieder geval in de comments van dit bericht je reacties en feedback. Ik ben erg benieuwd naar ervaringen met het verhaal, wat je van het overall idee vindt, hoe je de verwerking van lezer-input vindt gaan, et cetera.
Foto: Austinevan, creative commons
Chi.mp: beheer je online identiteit
Apr0
Chi.mp heeft de deuren geopend voor iedereen. De Content Hub and Identity Management Platform biedt iedereen zijn eigen .mp domein en de mogelijkheid je contacten te beheren door verschillende online diensten te combineren. Je koppelt bijvoorbeeld je Hotmail- of Gmail-contacten, importeert je Twitter-gegevens en je Flickr-foto’s. Maar ja, en dan?
Ik zou op dit moment graag op simpele wijze alle foto’s van mijn Twitter-contacten zien, of de Skype-gegevens van mijn Gmail-contacten. Met 1 druk op de knop, aub. Maar dat lijkt allemaal nog niet te kunnen. Ook zijn er een heleboel diensten die Chi.mp niet aan kan spreken (zoals Youtube, MySpace, Last.fm of Neerlands Trots: Hyves). Wat overblijft is weinig meer dan een adresboek. Of zie ik nu mogelijkheden over het hoofd. Als jij, geachte bezoeker, wel weet waar je Chi.mp voor gaat gebruiken, laat het dan weten in de comments.
Zes misvattingen over Twitter
Mar5
Twitter is hot. Twitter wordt mainstream. Te pas en te onpas lees je nu ook in de kranten over Twitter. De een na de andere columnist spreekt zich uit over het nieuwe medium, doorgaans in negatieve termen. Aan de andere kant zijn steeds meer mensen op Twitter te vinden, waaronder politici, radio-dj’s en sporters.
Kritiek
Veel gehoorde kritiek is: het is zo inhoudsloos, alleen maar tijdsverspilling. Waarom zou ik willen weten dat @erikstronks vandaag gehaktballen eet, of nog steeds niet zijn belastingen heeft gedaan? Of je dat wil weten, is geheel je eigen keuze, maar de reactie van Rob Wijnberg, Aaf Brandt Corstius is veel te snel getrokken. Vooral van een filosoof mag je beter verwachten. Ook vaak geklaagd: Twitter denkt overal als eerste bij te zijn, maar is dat helemaal niet, of juist wel en wat dan nog, of het is een bedreiging voor de journalistiek, of het heeft niets met journalistiek te maken. Koster en Jojanneke lustten er pap van, maar hebben er ook nog weinig van begrepen. Nu dus de belangrijkste misverstanden op een rijtje.
1. Twitter is inhoudsloos
Twitter zou voornamelijk vol narcisten en navelstaarders zitten die elke scheet die ze laten met de wereld willen delen. De vraag van iedere niet twitteraar is dus ook: waarom zou ik dat willen weten? En waarom zou ik dat zelf met de wereld willen delen? Lijkt logisch, maar afkomstig van hetzelfde soort mensen dat bij de opmars van de mobiele telefoon uitriep: “Waarom zou ik overal bereikbaar willen zijn? En als ik zelf wil bellen loop ik wel even naar een telefooncel!”. Zinloos en niet goed doordacht. Je moet een medium niet beoordelen op hoe anderen het gebruiken (of wat voor vooroordelen jij daarbij hebt), maar gewoon op basis van je eigen behoeften. Je tweet wat je wil tweeten, en je volgt de mensen die jij interessant vindt. Verder is Twitter verder geëvolueerd dan het eenvoudige “What are you doing?” naar een plek waar conversaties plaats vinden. Dit brengt mij bij het tweede grote misverstand.
2. De tweets van anderen moet je allemaal lezen
Tuurlijk volg je andere twitteraars om hun berichten te lezen, maar denk niet dat de gemiddelde gebruiker na in te loggen terug in de tijd bladert om alles te lezen. Ikzelf lees natuurlijk wel mijn replies (directe antwoorden op een van mijn tweets) en DMs (Direct Messages), maar duik vooral in de gesprekken die op dat moment aan de gang zijn. Stel je Twitter voor als een grote virtuele gespreksruimte bevolkt door enkel mensen die jij interessant vindt, waar je je op elk moment van de dag in kunt mengen. Waar je ook bent. Alles wat je zegt wordt ontvangen door mensen die jou interessant vinden en zij kunnen direct reageren.
3. Je moet ‘terugvolgen’
Mijn ervaring is dat Twitter niet werkt als Hyves of Facebook. Je voegt elkaar niet toe als vrienden, maar je besluit om iemand te ‘volgen’. Die term is significant anders en ik vermoed dat de makers van Twitter dit bewust gedaan hebben. Een twitterrelatie hoeft niet wederzijds te zijn. Ieder volgt wie hij wil volgen. Ook de mensen die niet op jouw tweets geabonneerd zijn kun je eenvoudig met een reply bereiken. Een gesprek is zo gestart.
4. Je moet veel mensen volgen om mee te tellen
Zoals bij veel webdiensten vindt men status belangrijk. Hoeveel rss-abonnees heb, hoeveel krabbels op je hyves pagina of hoeveel punten bij je favoriete social news site. Dat vertaalt zich natuurlijk ook naar Twitter: hoeveel mensen volg jij, en hoeveel mensen volgen jou (zie volgende punt). Al is het nut van het continu meten van je ePenis sowieso discutabel, bij Twitter gaat het niet op. Omdat de kwaliteit van Twitter in de gesprekken zit die vooral in het hier en nu plaatsvinden (niemand leest alle tweets) is het prettig om je abonnementen niet tot een paar dozijn te beperken. Dan kun je al gauw een half uur zitten wachten op de volgende tweet, terwijl jij open staat voor interactie. Maar om nou te zeggen dat je veel mensen moet volgen, of je zou moeten meten aan de hoeveelheid die iemand anders volgt? De waarde van Twitter ligt aan wat je er zelf uit wil halen.
5. Je moet veel volgers hebben om mee te tellen
Dit sluit direct bij het vorige punt. Je bent zo populair als de kwaliteit van je tweets. Die kwaliteit is niet te faken, dus tweet wat jij wil tweeten en wees je zelf. Je mag rekening houden met het feit dat niet iedereen over iedere scheet wil lezen, maar mensen zijn ook niet geïnteresseerd in alleen maar zakelijke opmerkingen, notities over welke belangrijke mensen je nu weer gesproken hebt, of feeds van je website. Combineer het: gun mensen inzicht in je werk, maar wees ook persoonlijk in je overpeinzingen, observaties, meningen en ideeën. Laat zien dat je van vlees en bloed bent, met hobbies en een privéleven.
6. Twitter is, na weblogs en podcasts, de laatste nagel aan de doodskist van de journalistiek
Of de journalistiek (of beter gezegd: de journalistiek gedrukt op dode bomen) op sterven na dood is, is een langlopende discussie waar nog lang niet het laatste woord over gezegd is. Dat Twitter onderdeel van het einde zou zijn, is wat te veel eer. Dat Twitter de redding zou zijn, of een unieke nieuwe mogelijkheid, trouwens ook. Wat het vooral is, is een nieuwe vorm van communiceren, waar een journalist goed gebruik van kan maken. In die zin niet wezenlijk verschillend van andere media: een manier om informatie te krijgen en te verspreiden. De discussie rondom de vliegramp bij Schiphol ging vooral over de vraag of Twitter nu wel of niet de eerste was. Oninteressante vraag: ook al zat Twitter te slapen en kwam men veel te laat op het feest, feit blijft dat Twitter fucking snel is. Een tweet die om wat voor reden dan ook interessant is (vanwege nieuwswaarde, roddel, rake grap, slimme opmerking), kan zich via retweets (het doorsturen van iemands bericht aan je eigen volgelingen) razendsnel verspreiden over een heel groot aantal mensen. Een journalist, die gebaat is bij toegankelijke informatie, is gek als hij er geen gebruik van maakt. Tuurlijk: een bericht op Twitter kan nep zijn, kan gehyped zijn, kan uit de context gerukt zijn, kan een vertekend beeld geven, kan boordevol roddel en achterklap zitten. Goh, maar is dat niet met alle media zo? De schone taak van de journalist wordt hiermee niet bedreigd, maar is nog steeds van belang: het uitpluizen, verifiëren, duiden en het plegen van wederhoor. En ook daarin kan Twitter van dienst zijn.
Nog steeds niet op twitter? Meld je dan nu als nog aan! Mij vind je hier.
Tips voor de Cultuursector
Feb0
Interessant artikel in de nrc.next van vanochtend, waarin Paul Adriaanse advies geeft aan de cultuursector. Adriaanse is senior onderzoeker bij USBO Advies, verbonden aan de Universiteit Utrecht. Graag zou ik naar het artikel linken, in plaats van het over te typen, maar helaas is het artikel niet te vinden op de sites van NRC of nrc.next. Ook bij USBO wordt netjes vertelt wie ze zijn en wat ze zoal doen, maar wordt met geen woord gerept over dit onderzoek. Heel Internet is leeg.
In het kort…
…komt het hier op neer:
- Verhoog de toegangsprijzen. Afgelopen jaren zijn de prijzen stabiel gebleven, terwijl midden- en hoge inkomens best iets meer kunnen betalen. Lagere inkomens kunnen bereikt worden met prijsdifferentiatie: daluren, en goedkope voorstellingen op een doordeweekse woensdagavond. Een cynicus zou verheugd opmerken dat het plebs dan mooi gescheiden van de cultuurproever naar de schouwburg kan.
- Doe aan collectieve marketing. Marketing blijft vaak beperkt tot een flyertje en een nieuwsbrief. Adriaanse roemt de Uitburo’s en last minute-ticketshops. Aardig advies, maar niet heel vernieuwend.
- Zoek lokale sponsors, juist nu. Bij economische crisis verandert de sponsoring van ‘bon ton’ naar bittere noodzaak. Simpel vertaalt houdt dit advies in: ‘Je hebt geld nodig!’. Dat wisten we al. De vraag die ik beantwoord had willen zien: waarom sponsors, waarom vooral lokaal, en hoe dit aan te pakken?
- Wees minder uitbundig. Een pleidooi voor soberheid. Niet om de sector wat calvinistischer te maken, maar om directeuren erop te wijzen dat ze niet moeten zeuren als een verbouwing of aankoop niet doorgaat. Een recessie treft ons allemaal. Goed gezegd dus.
- Vind jezelf opnieuw uit. Een lofrede op de kracht van de underground. Niet gaan sikkeneuren als je minder geld hebt. Ook dan kun je leuke dingen doen. Adriaanse noemt als voorbeeld het fameuze Nederlanse clubcircuit dat gewortelt is in de economische malaise van de jaren 80. Klopt ten dele: artiesten en zalen die toen groot werden begonnen met niets. Het advies jezelf opnieuw uit te vinden is bedoeld voor hen die al iets opgebouwd hebben en dus dreigen te verliezen. Desalniettemin ware woorden.
Wil je het hele advies lezen? Race dan naar de plaatselijke dode-bomen-boer en koop de krant.
Mijn advies aan Adriaanse: wanneer je adviezen over vernieuwing en aanpassend vermogen wil publiceren, en je doet dit op een opiniepagina, dan wil je blijkbaar discussie. Beetje jammer als dat dan alleen kan plaatsvinden via een ingezonden brief of een mailtje naar de redactie.
Culturehacking lanceert Vrijwilligers Gezocht
Jan0
Terugkerend feest bij vele festivals: waar halen we dit jaar onze vrijwilligers vandaan? De map van vorig jaar wordt er bij gepakt en iedereen belt zijn eigen vrienden af. Wat als er nou een centrale plek zou zijn…
Nieuw!
Die plek die is er nu. De netwerksite Vrijwilligers Gezocht is een initiatief van Culturehacking en brengt vraag en aanbod bij elkaar. Festivals, evenementen en vrijwilligers maken een profiel aan, geven hun voorkeuren op en kunnen elkaar vinden op locatie, leeftijd, discipline en ervaring.
Vrijwilliger?
Maak dan een account aan en vul de vragenlijst in. Festivals maken gebruik van die gegevens om jou te vinden. Kom geregeld zelf ook even weer langs op de site, want de vragenlijst kan de komende tijd nog veranderen. Zie je zelf een leuk festival op de site, dan kun je zelf natuurlijk ook een krabbel achterlaten.
Festival of evenement?
Maak dan ook een account aan en vul de relevante vragen in. Om vrijwilligers te vinden klik je in het menu op DATABASE en kies je vervolgens voor ‘Geavanceerde zoekopdracht leden’. Hier kun je zoeken op locatie, leeftijd en soort festival. Laat bij geschikte kandidaten een krabbel achter of stuur ze een berichtje.
De opstart.
Begrijpelijkerwijs kan het even duren voordat een netwerksite als deze voldoende leden heeft om daadwerkelijk nuttig te zijn. We hopen die kritieke massa snel te bereiken door in eerste instantie festivals aan te moedigen zich te registreren. Wanneer zij vervolgens hun eigen vrijwilligers verzoeken zich ook op te geven, kan de site snel groeien.
‘Where the hell is Matt’ blijkt hoax
Jan2
Een van de grootste virals van 2008 en u ongetwijfeld bekend: Matt Harding danste de hele wereld over en werd een grote Youtube-ster. Ook Culturehacking werd warm en week bij de beelden en besteedde er een half jaar geleden aandacht aan. Nu blijkt alles echter een grote hoax te zijn en in de onderstaande beelden wordt uitgelegd hoe dit alles in zijn werk ging.
Via: Sargasso
