Culturehacking Imagineering, Storytelling & Community Building

Zes misvattingen over Twitter

Twitter is hot. Twitter wordt mainstream. Te pas en te onpas lees je nu ook in de kranten over Twitter. De een na de andere columnist spreekt zich uit over het nieuwe medium, doorgaans in negatieve termen. Aan de andere kant zijn steeds meer mensen op Twitter te vinden, waaronder politici, radio-dj’s en sporters.

Kritiek
Veel gehoorde kritiek is: het is zo inhoudsloos, alleen  maar tijdsverspilling. Waarom zou ik willen weten dat @erikstronks vandaag gehaktballen eet, of nog steeds niet zijn belastingen heeft gedaan? Of je dat wil weten, is geheel je eigen keuze, maar de reactie van Rob Wijnberg, Aaf Brandt Corstius is veel te snel getrokken. Vooral van een filosoof mag je beter verwachten. Ook vaak geklaagd: Twitter denkt overal als eerste bij te zijn, maar is dat helemaal niet, of juist wel en wat dan nog, of het is een bedreiging voor de journalistiek, of het heeft niets met journalistiek te maken. Koster en Jojanneke lustten er pap van, maar hebben er ook nog weinig van begrepen. Nu dus de belangrijkste misverstanden op een rijtje.

1. Twitter is inhoudsloos
Twitter zou voornamelijk vol narcisten en navelstaarders zitten die elke scheet die ze laten met de wereld willen delen. De vraag van iedere niet twitteraar is dus ook: waarom zou ik dat willen weten? En waarom zou ik dat zelf met de wereld willen delen? Lijkt logisch, maar afkomstig van hetzelfde soort mensen dat bij de opmars van de mobiele telefoon uitriep: “Waarom zou ik overal bereikbaar willen zijn? En als ik zelf wil bellen loop ik wel even naar een telefooncel!”. Zinloos en niet goed doordacht. Je moet een medium niet beoordelen op hoe anderen het gebruiken (of wat voor vooroordelen jij daarbij hebt), maar gewoon op basis van je eigen behoeften. Je tweet wat je wil tweeten, en je volgt de mensen die jij interessant vindt. Verder is Twitter verder geëvolueerd dan het eenvoudige “What are you doing?” naar een plek waar conversaties plaats vinden. Dit brengt mij bij het tweede grote misverstand.

2. De tweets van anderen moet je allemaal lezen
Tuurlijk volg je andere twitteraars om hun berichten te lezen, maar denk niet dat de gemiddelde gebruiker na in te loggen terug in de tijd bladert om alles te lezen. Ikzelf lees natuurlijk wel mijn replies (directe antwoorden op een van mijn tweets) en DMs (Direct Messages), maar duik vooral in de gesprekken die op dat moment aan de gang zijn. Stel je Twitter voor als een grote virtuele gespreksruimte bevolkt door enkel mensen die jij interessant vindt, waar je je op elk moment van de dag in kunt mengen. Waar je ook bent. Alles wat je zegt wordt ontvangen door mensen die jou interessant vinden en zij kunnen direct reageren.

3. Je moet ‘terugvolgen’
Mijn ervaring is dat Twitter niet werkt als Hyves of Facebook. Je voegt elkaar niet toe als vrienden, maar je besluit om iemand te ‘volgen’. Die term is significant anders en ik vermoed dat de makers van Twitter dit bewust gedaan hebben. Een twitterrelatie hoeft niet wederzijds te zijn. Ieder volgt wie hij wil volgen. Ook de mensen die niet op jouw tweets geabonneerd zijn kun je eenvoudig met een reply bereiken. Een gesprek is zo gestart.

4. Je moet veel mensen volgen om mee te tellen
Zoals bij veel webdiensten vindt men status belangrijk. Hoeveel rss-abonnees heb, hoeveel krabbels op je hyves pagina of hoeveel punten bij je favoriete social news site. Dat vertaalt zich natuurlijk ook naar Twitter: hoeveel mensen volg jij, en hoeveel mensen volgen jou (zie volgende punt). Al is het nut van het continu meten van je ePenis sowieso discutabel, bij Twitter gaat het niet op. Omdat de kwaliteit van Twitter in de gesprekken zit die vooral in het hier en nu plaatsvinden (niemand leest alle tweets) is het prettig om je abonnementen niet tot een paar dozijn te beperken. Dan kun je al gauw een half uur zitten wachten op de volgende tweet, terwijl jij open staat voor interactie. Maar om nou te zeggen dat je veel mensen moet volgen, of je zou moeten meten aan de hoeveelheid die iemand anders volgt? De waarde van Twitter ligt aan wat je er zelf uit wil halen.

5. Je moet veel volgers hebben om mee te tellen
Dit sluit direct bij het vorige punt. Je bent zo populair als de kwaliteit van je tweets. Die kwaliteit is niet te faken, dus tweet wat jij wil tweeten en wees je zelf. Je mag rekening houden met het feit dat niet iedereen over iedere scheet wil lezen, maar mensen zijn ook niet geïnteresseerd in alleen maar zakelijke opmerkingen, notities over welke belangrijke mensen je nu weer gesproken hebt, of feeds van je website. Combineer het: gun mensen inzicht in je werk, maar wees ook persoonlijk in je overpeinzingen, observaties, meningen en ideeën. Laat zien dat je van vlees en bloed bent, met hobbies en een privéleven.

6. Twitter is, na weblogs en podcasts, de laatste nagel aan de doodskist van de journalistiek
Of de journalistiek (of beter gezegd: de journalistiek gedrukt op dode bomen) op sterven na dood is, is een langlopende discussie waar nog lang niet het laatste woord over gezegd is. Dat Twitter onderdeel van het einde zou zijn, is wat te veel eer. Dat Twitter de redding zou zijn, of een unieke nieuwe mogelijkheid, trouwens ook. Wat het vooral is, is een nieuwe vorm van communiceren, waar een journalist goed gebruik van kan maken. In die zin niet wezenlijk verschillend van andere media: een manier om informatie te krijgen en te verspreiden. De discussie rondom de vliegramp bij Schiphol ging vooral over de vraag of Twitter nu wel of niet de eerste was. Oninteressante vraag: ook al zat Twitter te slapen en kwam men veel te laat op het feest, feit blijft dat Twitter fucking snel is. Een tweet die om wat voor reden dan ook interessant is (vanwege nieuwswaarde, roddel, rake grap, slimme opmerking), kan zich via retweets (het doorsturen van iemands bericht aan je eigen volgelingen) razendsnel verspreiden over een heel groot aantal mensen. Een journalist, die gebaat is bij toegankelijke informatie, is gek als hij er geen gebruik van maakt. Tuurlijk: een bericht op Twitter kan nep zijn, kan gehyped zijn, kan uit de context gerukt zijn, kan een vertekend beeld geven, kan boordevol roddel en achterklap zitten. Goh, maar is dat niet met alle media zo? De schone taak van de journalist wordt hiermee niet bedreigd, maar is nog steeds van belang: het uitpluizen, verifiëren, duiden en het plegen van wederhoor. En ook daarin kan Twitter van dienst zijn.

Nog steeds niet op twitter? Meld je dan nu als nog aan! Mij vind je hier.